gedichten

 

 

 

        polyfonie

 

 

omdat zwijgen meer pijn doet
dan spreken met verslagen mond

 

omdat de steen in de vuist
groeien kan tot een muur van verzet

 

omdat honger niet langer meer
te weerstaan is tot een later leven

 

omdat geen man geen vrouw
nog ongehoord mag blijven

 

 

zal vrijheid beginnen
als een staande ovatie

 

één iemand
moet de moed hebben

 

om recht te staan

 

 

paul vincent

2de prijs Kortenberg januari 2012

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

aan mijn weduwe *

 

 

de pool bereikt
maar niet als eerste
daardoor een plek
als een ander

 

 

de vlag geplant
van het land
waarin ik je liefhad
tevergeefs

 

 

onze liefde
kon niet sterker zijn

dan de dood
die mij bevrijden moet

 

 

uit dit vergeefs verlangen
weer bij jou te zijn
in de groene velden
van ons koninkrijk

 

 

paul vincent

 

 

* aanhef afscheidsbrief robert falcon scott

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

        schatbewaarder

 

 

toen we klein waren
begroeven we de koning
op zelfgeslagen munten

 

onderaan de boom
waar de schaduw
het langst werd

 

 

nu zoek ik
met hond en kind
naar de plek van weleer

 

waar goud geborgen ligt

 

 

maar bomen vertakken tot twijgen
verpuzzelen de hemel
tot fragmenten van geluk

 

en schaduwen zijn
net als mens en dier
rusteloze wezens

 

 

in de verte wenkt

een wielerwedstrijd

 

 

paul vincent

(opgenomen in poëziepad Mookerplas 2011)

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

        cirque on flex

 

 

we liepen op dunne touwen
over kolkende beken

 

namen muizen met de blote hand
of in de volle mond

 

sliepen op de grond onder de sterren
maar bovenop het geslepen mes

 

schudden grappen uit de mouw
gooiden onszelf achterwaarts in de lucht

 

 

 

zes knapen zonder zwaartekracht
bouwden piramiden ondersteboven

 

werden het circus van dapper & co
kwamen op toernee nooit verder

 

dan het kanaal
waar onze namen verdwenen

 

in een fles
de wereld zo rond

 

 

 

paul vincent

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

        schemering

 

 

de paarden bij het raam
weigeren mijn woorden te verstaan
als doof door de granaten

 

van een oorlog
die nooit meer eindigen zal
achter gesloten ogen

 

 

bevrijd van last en zweep
maar nog vol van honger
dwalen zij door de straten

 

zoekend een boom een twijg
een zeldzame plek van geluk

 

zee waait de geur aan
van geboortegrond

 

 

paul vincent

uit 'de bevrijding van doel'

 

 

 

»naar boven«